സാലുമരദ തിമ്മക്ക – മരങ്ങളെ മക്കളാക്കിയ ഒരു അമ്മയുടെ ജീവിതം
കര്ണാടകത്തിലെ റമ്പാപുര എന്ന ചെറുഗ്രാമത്തിലാണ് 1910-ൽ സാലുമരദ തിമ്മക്കയുടെ ജനനം. അത്യന്തം ദരിദ്രമായ ഒരു തൊഴിലാളി കുടുംബം. ബാല്യത്തിൽ നിന്ന് തന്നെ തിമ്മക്കയെ ജീവിതം പരീക്ഷിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. സ്കൂളിലേക്ക് പോകാൻ അവസരം ലഭിച്ചില്ല; അതിനാൽ പഠിക്കാൻ പോലും അറിയാത്തൊരു കുട്ടിയായി അവർ വളർന്നു. വീട്ടിലെ ജോലികൾ, ദിനവേതന ജോലികൾ— അങ്ങെനെ അവരെ കഠിനപ്രവർത്തനത്തിലേക്ക് നയിച്ച വഴികളായിരുന്നു അന്നെല്ലാം
പിന്നീട് അടുത്ത ഗ്രാമത്തിലെ ചിക്കയ്യ എന്ന ആളെ അവർ വിവാഹം കഴിച്ചു. അവരുടെ വിവാഹജീവിതം സ്നേഹവും പരസ്പര ബഹുമാനവും നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. എന്നാൽ ഒരേയൊരു ദുഃഖം—അവർക്ക് കുട്ടികൾ ഉണ്ടായില്ല. ചികിത്സകൾ ഒരുപാടു ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ഫലം ഒന്നുമുണ്ടായില്ല. ഈ വേദന മനസിൽ വച്ച് തിമ്മക്കയ്ക്ക് ജീവിക്കാൻ വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നു. അമ്മയാകാനുള്ള ആഗ്രഹം അവരുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു വലിയ വേദനയായി തുടരുകയായിരുന്നു.
കുട്ടികളില്ലെങ്കിൽ… മരങ്ങളെ തന്റെ മക്കളാക്കാം
തിമ്മക്കയ്ക്ക് ഒരു ദിവസം മനസ്സിൽ ഒരു ചിന്ത ഉദിച്ചു
“എനിക്ക് കുട്ടികളില്ലെങ്കിലും, ഒരു ജീവനെ വളർത്താൻ എന്തിന് എനിക്ക് ക ഴിയില്ലേ?”
ഭർത്താവ് ചിക്കയ്യയും ഈ ചിന്തയോട് പിന്തുണച്ചു. അങ്ങനെ അവർ തീരുമാനിച്ചു മരങ്ങളാണ് നമ്മുടെ മക്കൾ.
ആദ്യമായി തെരഞ്ഞെടുത്തത്
ആൽമരം തൈകൾ ആയിരുന്നു.
ഗ്രാമത്തിന്റെ വഴിയരികിലെ പൊള്ളുന്ന വഴിയരികിലായിരുന്നു അവരുടെ ശ്രമം. വെറും മഴയെ ആശ്രയിച്ചാൽ ഈ തൈകൾ ജീവിക്കില്ലെന്ന് അവർക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. അതിനാൽ ഓരോ ദിവസവും 4–5 കിലോമീറ്റർ നടന്ന് ദൂരെയുള്ള കിണറ്റിൽ നിന്ന് അവർ വെള്ളം കൊണ്ടുവരും. രണ്ട് കുഴലുകൾ വെള്ളം നിറച്ച് ചുമലിൽ വെച്ച്, ഇടുങ്ങിയ വഴിയിലൂടെ ഒരുമിച്ചാണ് അവർ നടന്ന് പോയിരുന്നത്.
പ്രതിദിന പോരാട്ടങ്ങൾ
വേനൽ ചൂടിൽ മണ്ണ് പൊള്ളിപ്പിക്കുന്ന സമയത്തും, കനത്ത മഴയിൽ വസ്ത്രങ്ങൾ നനഞ്ഞൊഴുകുന്ന ദിവസങ്ങളിലും, അവർ ഒരു ദിവസം പോലും തൈകളെ വെള്ളമൊഴിക്കാതെ വിട്ടിട്ടില്ല. കന്നുകാലികൾ ചവിട്ടിമെതിച്ചുപോകാതിരിക്കാനായി അവർ ചെറുകമ്പുകൾ കൊണ്ട് ചുറ്റും വേലികൾ ഉണ്ടാക്കും.
തൈകൾ വേരൂന്നി വളരാൻ തുടങ്ങി. ഓരോ മരം വളരുന്നപോഴും തിമ്മക്കയുടെ ഹൃദയം നിറഞ്ഞു.
“ഇവയാണ് എന്റെ മക്കൾ” — അവൾ ഓരോ മരത്തോടും പറഞ്ഞത് കേട്ട് ഗ്രാമവാസികൾ വിസ്മയിച്ചു.
ഒരു അമ്മയുടെ ക്ഷമയും കരുത്തും
ദിവസേന ഉള്ള കഠിനപ്രവർത്തനത്തോട് കൂടിയായിരുന്നു അവരുടെ ജീവിതം. തിമ്മക്ക ഒരു വീട്ടുജോലിക്കാരിയായും, ചിക്കയ്യ ഒരു കൂലിപ്പണിക്കാരനായും ജോലി ചെയ്തു. ജീവിതത്തിന്റെ ഭാരം അധികമായിരുന്നെങ്കിലും അവർ തന്റെ “മക്കളെ” ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിച്ചില്ല.
അവളോടൊപ്പം 45 ആൽമരങ്ങൾ കൂടെ വളർന്നു. പിന്നീട് എണ്ണം 100 കടന്നു.
മരങ്ങൾ വളർന്ന് വൻതണൽ നൽകി തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഗ്രാമവാസികൾക്ക് മാത്രമല്ല, യാത്രക്കാരുടെയും ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ ഈ മരങ്ങൾ തുടങ്ങി.
ലോകം ശ്രദ്ധിച്ച തുടങ്ങിയത്
വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ തിമ്മക്കയുടെ പേര് ഗ്രാമത്തിനപ്പുറം പ്രചരിക്കാൻ തുടങ്ങി. പരിസ്ഥിതി പ്രവർത്തകർ, പത്രപ്രവർത്തകർ, ഗവേഷകർ—അവർ എല്ലാവരും ഈ സാധാരണ സ്ത്രീയുടെയും അവളുടെ അസാധാരണ പ്രവർത്തിയുടെയും കഥ കേട്ടു.
ഒരു ദിവസം, സർക്കാർ ഉദ്യോഗസ്ഥർ അവളെ സന്ദർശിച്ചു
നേട്ടങ്ങളാലും ബഹുമതികളാലും അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട വർഷങ്ങൾ
മരങ്ങൾക്ക് നൽകുന്ന സ്നേഹം ലോകം മനസ്സിലാക്കി. തിമ്മക്കയുടെ പേരിന് മുമ്പിൽ “സാലുമരദ”—നൂറുകണക്കിന് മരങ്ങൾ നട്ടവൾ—എന്ന വിശേഷണം ചേർന്നു.
2019-ൽ ഭാരത സർക്കാർ അവരെ പദ്മശ്രീ നൽകി ആദരിച്ചു.
അവളെ പല രാജ്യാന്തര വേദികളിലേക്കും ക്ഷണിച്ചു.പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണത്തിൽ തന്റെ ജീവൻ മുഴുവൻ സമർപ്പിച്ച വനിതയെ ലോകം വലിയ ബഹുമാനത്തോടെ ഏറ്റെടുത്തു.
ഭർത്താവിന്റെ വിടവാങ്ങൽ
തിമ്മക്കക്ക് ഏറ്റവും വലിയ തുണയായി നിൽക്കുകയായിരുന്നു ഭർത്താവ് ചിക്കയ്യ. പക്ഷേ ജീവിതം അവളെ വീണ്ടും പരീക്ഷിച്ചു—ഭർത്താവ് ഒരു ദിവസം അന്തരിച്ചു. അത് തിമ്മക്കയ്ക്ക് വളരെ വലിയ നഷ്ടമായിരുന്നു. എങ്കിലും അവളുടെ മരങ്ങളുടെ നിഴൽ അവളുടെ ശക്തിയായി. “എന്റെ മരങ്ങൾ എന്നെ വിട്ടുപോയില്ല” അവർ പറയും
ഇന്നത്തെ തിമ്മക്ക
ഇപ്പോൾ വയസ്സ് നൂറ് കവിഞ്ഞുപോയിട്ടും, തിമ്മക്ക ഇന്നും മരം നട്ടുപിടിപ്പിക്കാനാണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. കുട്ടികൾ, വിദ്യാർത്ഥികൾ, യുവാക്കൾ—എവിടെയായാലും അവളുടെ സന്ദേശം അതേപോലെയാണ്:
“ഒരു മരം നട്ട് നോക്കൂ… അതാണ് ഭൂമിക്ക് നിങ്ങൾ നൽകുന്ന ഏറ്റവും വലിയ സമ്മാനം.